Eighteen Seconds Before Sunrise

gece olduğunu sosyal medyadaki hareketsizlikten anlıyorum. insanlar uyuduğunda ben yazıyorum. içimden hiçbir şey yapmak gelmediği zaman bir sigara yakıp yazmaya başlıyorum. tıpkı şu saniye gibi. eğer birisi konuşmaya başlarsa benimle düşünmeden bırakırım yazmayı. biraz önce Hasana “radiohead mi sigur ros mu? hangi melankoli layık bu gece bana?” diye sordum. sigur ros dedi. takk… açtım direkt. tütün almak istiyorum. çünkü sigara içmek tatsız bir şey. tabi bunun için de dışarı çıkmam lazım. bu saçma paragrafta değinmek istediğim bir nokta vardı. ancak o noktaya şu anda çok uzağım sanırım. önemli de değil aslında. metnin sonunda vurucu bir cümle yazıp muhtemel okuyucuları şaşırtma gayem yok. zaten yazım kurallarına uymayan ve paragraflara bölünmemiş bir yazının da okunulabilirliği her saniye düşüyor. gerçi word o kadar beyaz olmasa ve gözlerimi yormasa onu da tercih edebilirdim. ama bu da konumuz değil. mesela biraz önce yeni bir konuşma başlattım. ama fareye uzanmaya o kadar erindim ki sayısız defa tab’a bastım. ben yine sıkıldım. tab’a basıp create post diyeyim. hadi selametle. esen kalın.