Eighteen Seconds Before Sunrise

şu andan itibaren bir sigara dumanı kadar zamanım var. çünkü sigara söndüğünde yazı da bitecek. ve saat çoğu kişinin uyuduğu bir saat. sokakları varsayıma katmıyorum. o zaman üzülürüz. gerek yok şu anda. onun yerine daha güzel şeylerden bahsedebiliriz. lakin neden kar yağdığı zaman herkes penceresinden fotoğraf çekip sosyal medyaya atıyor? bunu açıklayamadım. benim de arkamdaki bahçede kar var bol miktarda. hatta orada mahallenin hınzır çocukları önce kar topu atışacak sonra da kardan adam yapacak. ama ben onun fotoğrafını çekecek miyim? hayır. neden? çünkü gerek görmüyorum. aslında gerek görmediğim çok fazla şey var. aslında hepimizin gerek görmediği çok fazla şey var. bu bizi hem özel hem sıradan yapıyor. hepimiz özeliz ve mutlu bir ağacın güller açan dalıyız desem yalan söylemiş olurum. lakin bu karakteristik özelliklerin insana değer kattığı gerçeğini değiştirmez. aslında çelişkiler de insanı yıpratmaz. çelişkilerimiz de durumlar karşısında aldığımız bir tavırdan ibaret. ben insanları sevmiyorum diye bazılarına müsamaha göstermeyecek değilim. aksine bu ikisi iç içe yaşayabilir. aklımdan geçtiği gibi konuşuyorum mesela şu anda. ancak bu da her zaman aklımdan geçtiği konuştuğum anlamına gelmiyor. aslında şu anda konuşmuyor bile. glitch mob ve klavye tıkırtısı dinliyorum. arada da nefes verişlerim düet yapıyor. sigara dumanı ise ekrana sis atıyor. saat 5 olmuş ve 22 saniye sonra skins izlenmeye hazır olacak. peki ya ben bunları neden yazıyorum? çünkü canım istiyor. çünkü sigara içerken yazı yazmayı seviyorum. ve sigara da bitti zaten. haydi allaha ısmarladık.