Eighteen Seconds Before Sunrise

Washed Out - New Theory (RAC Mix)

İnsanoğlu küllükte sönen sigara gibi. Sürekli yanıyor. Çevresine zarar veriyor. Değer yaratıyor. Ancak unutulduğunda ise kendi kendine sönüyor. Unutulmayı kendi mi istiyor mecbur mu bırakılıyor muamma. Dumanı baki sadece. Sürekli yukarı gidiyor. Şekil alıyor. Rüzgarda bükülüyor. Geziyor. Yok olana kadar. Karmaşaya gebe her zaman.

İronik kısmı ise izmarit yanmaya başladığında da duman çıkmaya devam ediyor.

Radiohead - Talk Show Host

Modenizm zayıflıkları gibi, musaır medeniyet yapmacıklığı gibi. İlişkilerin devam etmesi adına yapılan her fedakarlığın ilişki ömrünü kısaltması gibi. Yapılan noktalama işareti hataları ve yorucu üslup gibi.

Eskisi gibi kolay değil bazı şeyler. Niyetler önüne ket vurulmayı bekliyor. Şüpheler ile kararsızlıklar birbirini destekliyor. Çünkü günümüzün en büyük handikapı yapmacıklık. Samimiyetsizlik kendi kendini besleyebilen bir kavram. Maskeler, aslını gizliyor. Hayatta kalmayı sağlıyor. İnsanlara olması gereken portreyi çiziyor. Topluma karşı farklı maskeler sunudukça karmaşa da artıyor. Aynı anda iki maske takmak imkansızdır çünkü. 

Yoksunluk kimi zaman iç karartır. Amaçsız gösterir. Olabilecek şeyleri imkansız kılar. Kimi hisleri kaybetmektir aslında. Elde ettiğimiz fakat sahip olamadığımız anlar gibi. O anlar yaşanır. Anılar saklanır. Lakin bize ait değil olamaz. Engeller vardır. Çelişkiler bol miktardadır.

Çelişkiler arttıkça maskeleri taşıyan kutu yere düşer. Yapıştırmaya kalktığımızda ise doğru parçaları aynı yapmacıklık ile yapıştırmak imkansızdır. Suretler karışır.

Radiohead - 4 Minute Warning

Hakkında bir şey yazamayacak kadar yorgun kollarım. Bu kez ben saçma bir şeyler söylemeden parça kendini anlatsın. Yaşadıklarından bahsetsin. Hayatının şeklini çizsin bize. Korkularını, çekincelerini anlatsın. Bize kendini anlatsın. Bilmediğimiz yönlerinden bahsetsin. Biz de sadece duyalım.

Pink Floyd - Set The Controls For The Heart Of The Sun

Palahniuk’un da dediği gibi, “Her şey bir otoportre.” Yaptığımız her şey bize dair iz taşıyor. Bu liste uzayıp giderken de kim olduğumuz ortaya çıkıyor. En ikonik özelliklerden birisi de sigara. Herkes sigarayı farklı içiyor. Dudaktaki yeri, nefes süresi, parmak üzerindeki yeri, nefes alıp verirken yüz kaslarının şekli ve pek çok detay daha bu basit eylemi bile insanlar arasında farklılaştırıyor. Zamana ve mekana bağlı olarak bireyin hissettikleri de aynı şekilde farklı bir noktaya çekiyor bireyin sigaradan aldığı hazzı.

Hiçbir şey göründüğü kadar basit değil. Bireyin özü asla saf bir maddeden oluşmuyor.

Var veya yok. Olumlu veya olumsuz. Evet veya hayır. Gri bölgeyi elediğimizde iki cevap kalıyor. Pozitif veya negatif. Gri bölgedeki bütün fraksiyonlar farklı şekillerde aynı pozitife veya negatife ulaşıyor. Ölüm veya hayat. Uç noktalar her zaman iki tane. İki eksen baki. Ve ikisi de birbirine ulaşıyor. Birbirini tamamlıyor. Hayat ölümü, ölüm hayatı besliyor. Kuzeyin sonu Güney. Tavan ve taban. İkisi arasında dalgalanma baki. Birine ulaştıktan sonra diğerine doğru ivme kazanılıyor. Deli ve veli. Arası ise çok belirsiz. 

Her şey aslında iki olasılıklı. Her şey çok basit. Ya olur ya olmaz. Bireyin özü sadece kararlardan oluşuyor.

Aslında her şey nerede durup nasıl baktığımız ile ilgili.

Blue Öyster Cult - Dont Fear The Reaper

Dilediğiniz her şeyi yapın. Hayatı dolu dolu yaşayın. Her günü son gününüz gibi yaşayın. Ve onlarca palavra. Hayatı istediğimiz gibi yaşayamıyoruz. Bunun için geçerli nedenlerimiz var. Sağlık sigortası, ekonomik güç, toplumsal yapı, uluslararası sınırlar… Onlarca neden. 

Bir köşede engeller var. Karşımızda çığ gibi bekliyor. Her geçen gün bir yenisi ekleniyor kimi zaman. Öteki köşede mazeretler var. Üzerimize yük olarak binen. Cesaret eksikliğinden doğan sıkıntılarımız. Sıkışmışlık hissi ile iç içe. İkisi süreli çekişme içesinde. Kazananın zaferinde her zaman şaibe bulunacak. 

Dünya üzerinde her insanın arzuladığı bir duygu var. Hepimiz bir şey arıyoruz. Çok sevecek bir insan, özleyeceğimiz bir insan, özgürlük hissi, kaçmak, sorumsuzluk veya çok başarılı olmak ve insanların hakkımızda konuşması. Ölesiye istiyoruz belki de bunları. Uykudan önceki son saniye biz bunları düşünürken yarış başlıyor. Mazeretlerimiz ile engellerimiz arasındaki. Hangisi doğru hangisi hatalı bilmek çok zor. Çünkü bazen hayat yaşamak için çok kısa. Düşünüp karar vermek ise kimi zaman çok geç oluyor. Esasında tüm ihtiraslarımız mutlu olma arzumuzu beslemeye dayanıyor. Mutlu olmak istiyoruz. Hepimizin hakkı. Kimileri içinse çok geç.

Efkar var çok fazla. Her yerde. Öyle ki kaçması da unutması da bir o kadar zor. Yaşadığımız her saniye hayatı zorlaştırıyoruz kendimize. Biriktiriyoruz sürekli bir şeyleri. İnsanlar değil mevzu bahis, kendimiz ve hafızamız. Mesela bu parça. Six Feet Under ile patlayan bu parça aslında dizi ile alakası olmadan hayatımda varlığını sürdürebiliyor. Fakat ben Six Feet Under izlediğim için koydum. Bir şeylerle ilgili olsun diye.

Açık konuşmak gerekirse şarkıyı dinlemeye korkuyorum. Yeterli cesaretim de yok bunun için. Kabullenilmiş gerçeklerden bu da. Tıpkı hepimizin kaçtığı anılar gibi.

Kimimizinki basit gelebilir kimimizinki acıklı. Ancak hayat uyanmak istemeyecek kadar yorucu. Çünkü zıt kutuplar o kadar karmaşık ki bir yumak gibi sürekli ipler birbirinin üzerinden geçiyor. Biri ötekini eziyor. Diğeri üstüne çıkıyor. Oysa hepsi aynı ip. 

Hayat o kadar uzun ki unutmak çok zor. Yakın geçmiş zaman ile uzak geçmiş zaman arasında bir ilişki var. Çarpık, bozuk ve kanserli. Onarılamaz. Bu şekilde devam ediyor. Kimse bilmez ise kimse yaralanmaz çünkü. Geçmişin kompleks yapısı üzerinde hüznü taşıyor. 

Hafıza hepsini hatırlamaya yetecek kadar kuvvetli. Kendi sırlarımızı anlatmamamıza yetecek kadar gaddar. 

Eğer unutabilseydim. Çok daha mutlu olurdum.
Eğer önemsemeseydim. Değerlerimi yıkıp kendime imrenirdim.

Hafızamız bizi labirentine soktuğu anda ise her yeni nefes daha da zor oluyor.

Radiohead – The Daily Mail

Kaybettiklerimiz için. Beklediklerimiz için.

Oynamadığımız oyuncaklarımız dahi onları kaybettiğimizde kıymete binerdi. Hafızamdan silinen bir anahtarlık kolesiyonum var. Çok eski zamanlara ait. Geride bıraktığım oyuncaklarım var. Hepsi gittiğinde üzüldüm.

Sahip olduklarımızın üzerinde hakimiyet duyduğumuzda var olan ilgimizi kaybettik. Artık o da öncekiler gibi yerine kondu ve tozlanmayı bekledi. Arada özen gösterdik. Kimi zaman görmezden geldik. Hatırlarsak hasbelkader son bıraktığımız yere baktık. Oradan olduğundan emin olduğumuzda ise arkamızı döndük. 

Aradan uzun zaman geçti. Biz büyüdük. Her şey eskidi. Artık yerinde değil hiçbir şey. Sadece hayaletleri duruyor. Son bıraktığımız yer bile aynı değil. Kaybettik artık. Geri gelmesi bile mucize. 

Siparişini verdiğimiz yeni anılarımız için gözümüz postacıda. Bize onu hatırlatmayacak anılar getirmesini bekliyoruz. Kapıyı çalacak. İmza alacak. Ve gidecek. Böylece biraz daha zaman geçecek. Biz büyüyeceğiz. Onlar eskiyecek. Postacı anılarıyla birlikte gelmeye devam edecek. 

Çevremize pek çok hayalet koyacağız. İrili ufaklı pek çok suliet gezecek etrafımızda. Yanına gidersek kaybolacak. Asla yeniden sahip olunamayacak. Çözümü yine postacıda bulacağız. Yeni meşgaleler getirecek. Ve eskiteceğiz kendimizi. Yaşlanana kadar.

The White Buffalo With The Forest Rangers - House Of The Rising Sun

Bu parça sıradan bir parça değil. Sıradan bir cover hiç değil. Redwood’u anlatıyor. Charming Town’ı anlatıyor. Açıklamama izin ver.

Kaçmak isteyip kaçamadığın zamanlar olur ya. “Diğerleri kaçmaya çalıştı ancak onlar yeterince hızlı gitmiyordu.” dersin ya. Böyle zamanlar için bu parça. Geride bırakmak istediklerin bir kefede durur bırakmak istemediklerin diğerinde. Önünüzde ise sadece bir yol vardır. Güneş doğar yolun bittiği noktadan. Senin için ise hiçbir şey net değildir. Her şey gri iken siz neyin faydalı neyin zararlı olacağını anlamaya çalışırsın. Bataklıkta debelenircesine çırpınırsın. Eline yine bir şey geçmez. Tek istediğin işleri yoluna koymaktı oysa ki. 

Yol karşınızda uzayıp giderken rüzgar hafızanı temizler. Hızın arttıkça aklınızdakiler eskimeye başlar. An be an unutursun. Odaklanacak bir şey bulursun. Dertlendiklerini düşünecek zamanın olmaz. Ve bundan dolayı rahatlarsın. 

Hafızan seninle oyun oynamaya başlar. Olayları sürer önüne. Yeterli gelmezse anıları yem olarak kullanır. Zırhın kırılana kadar anılarla baş edebilirsen güneş doğmaya başlar. Bu sefer sen oyun oynamaya başlarsın. Anılar içinde seyahat edersin. Gezecek pek bir yer bulamazsın tabii. Yanına baktığında fark edersin zayıf noktayı. Anılar ne kadar canlı olsa da kişiler yıpranmış. Kimisinin dudakları yok kimisinin gözleri. Saçlarını dahi hatırlamıyorsun. Sakladığını sandığın şeyler yok olmuş. Bunun için sevinebilirsin. 

İsimler var. Olaylar var. Fakat yüzler yok. Simalarını kaybetmişsin anılarının. 

Yol devam ediyor. Hem senin için hem anıların için. Yüzler yok olurken birer birer güneş bir sonraki gün için doğuyor. 

Bir gün, eğer bir gün yüzünü her detayıyla hatırladığın birisi olursa yolun açık olsun.